کودک و نوجوان و رسانه های دیجیتال

رسانه های دیجیتال

کودکان و نوجوانان امروز در هر دو شکل سنتی و جدید رسانه های دیجیتال غوطه ور هستند.

لزوم سواد رسانه برای کودک و نوجوان در اینجا مشخص می شود.

تحقیقات در مورد رسانه های سنتی ، مانند تلویزیون ، نگرانی های سلامتی و پیامدهای منفی را نشان می دهد که با مدت و محتوای مشاهده ارتباط دارند. در طول یک دهه گذشته ، استفاده از رسانه های دیجیتال از جمله رسانه های تعاملی و اجتماعی رو به رشد بوده است و شواهد تحقیق نشان می دهد که این رسانه های جدیدتر هم مزایا و هم خطری برای سلامت کودکان و نوجوانان دارند.

مزایای مبتنی بر شواهد که از استفاده از رسانه های دیجیتالی و اجتماعی مشخص می شود شامل یادگیری زودرس ، قرار گرفتن در معرض ایده ها و دانش جدید ، افزایش فرصت های ارتباط و پشتیبانی اجتماعی و فرصت های جدید برای دسترسی به پیام ها و اطلاعات ارتقاء سلامت. خطرات چنین رسانه هایی شامل تأثیرات منفی سلامت بر خواب ، توجه و یادگیری است.

شیوع چاقی و افسردگی بیشتر است.

قرار گرفتن در معرض محتوا و مخاطبین نادرست ، نامناسب یا ناامن.

حریم خصوصی و محرمانه بودن را به خطر اندازد.

این گزارش فنی ، ادبیات مربوط به این فرصت ها و خطرات ، پیرامون سؤالات بالینی ، را برای کودکان از بدو تولد تا بزرگسالی بررسی می کند. برای ارتقاء سلامتی و سلامتی در کودکان و نوجوانان ، حفظ فعالیت بدنی کافی ، تغذیه سالم ، بهداشت مناسب ، و داشتن یک محیط اجتماعی پر اهمیت حائز اهمیت است.

یک برنامه استفاده از رسانه های خانواده سالم که برای یک کودک ، نوجوان یا خانواده خاص تخصیص یافته است می تواند تعادل مناسب بین زمان صفحه / زمان آنلاین و سایر فعالیتها را مشخص کند ، مرزهایی را برای دسترسی به محتوا ، نمایشگرهای راهنما تعیین کند.

از اطلاعات شخصی، تشویق تفکر انتقادی متناسب با سن و سواد دیجیتالی ، و حمایت از ارتباطات باز خانواده و اجرای قوانین مداوم در مورد استفاده رسانه ها.

تفاوت بین رسانه سنتی با رسانه های دیجیتال یا اجتماعی جدید چیست؟

نسل امروز کودکان و نوجوانان در یک محیط دیجیتالی محاصره و غوطه ور شده اند.

رسانه های سنتی ، مانند تلویزیون (تلویزیون) ، رادیو ، و نشریات دوره ای ، توسط فن آوری های دیجیتال جدید ترویج تعامل و تعامل اجتماعی می شوند و به کودکان و نوجوانان امکان دسترسی فوری به سرگرمی ، اطلاعات و دانش را می دهند.

تماس اجتماعی؛ و بازاریابی رسانه های سنتی ، که به عنوان رسانه پخش نیز خوانده می شوند ، معمولاً توسط یک منبع تولیدی مستقر ، مانند استودیوی فیلم ، شبکه تلویزیونی یا کارمندان سرمقاله ، در خارج ایجاد می شوند و یا برای افراد یا مخاطبان گسترده تری برای مشاهده غیرفعال یا خواندن فراهم می شد.

در مقابل ، رسانه های دیجیتالی جدید ، که شامل رسانه های اجتماعی و تعاملی هستند ، نوعی رسانه هستند که در آن کاربران می توانند هم تولید کنند و هم به طور فعال تولید محتوا کنند.

مثالها شامل برنامه ها (برنامه ها) ، بازی های ویدیویی چند نفره ، فیلم های YouTube یا وبلاگ های ویدیویی (vlogs) است.

برای کودکان و بزرگسالان امروزی ، این ادغام در حال تحول در رسانه های غیرفعال و دیدنی تعاملی یکپارچه و طبیعی است.

تمایزات و مرزهای بین رسانه های سنتی / پخش و رسانه های تعاملی / اجتماعی مبهم یا غیرقابل تصور شده است.

رسانه های دیجیتال اجازه می دهند تا اطلاعات را در قالب های مختلف رسانه ای ، از جمله متن ، عکس ، فیلم و صوتی به اشتراک بگذارید.

به عنوان مثال بازی های ویدئویی امروزه ، اغلب نشانگر ادغام رسانه های سنتی و اجتماعی است ، زیرا کاربران می توانند در جهان هایی که به طرز چشمگیری زندگی می کنند “ساکن” شده و با سایر کاربران در مکان های دور افتاده ارتباط برقرار کنند.

شرکت کنندگان در بازی های ویدئویی حتی می توانند با هم همکاری کنند تا بتوانند دنیاهای مجازی را درست کنند. بنابراین ، رسانه های دیجیتال می توانند یک تجربه جذاب را ارائه دهند که در آن تجربیات رسانه ای کودکان و نوجوانان بسیار شخصی می شوند.

رسانه دیجیتال

استفاده از رسانه ها

چگونه الگوهای استفاده رسانه ای در کودکان خردسال تغییر می کند؟

تکامل رسانه ها از شکل های سنتی به جدیدتر رسانه های دیجیتال در یک دهه گذشته منجر به تغییر در الگوهای استفاده از رسانه ها شده است.

به عنوان مثال ، در سال 1970 ، کودکان از 4 سالگی به طور منظم تلویزیون تماشا کردند ، در حالی که امروز کودکان در 4 ماهگی شروع به تعامل با رسانه های دیجیتال می کنند.
از آنجا که سیستم عامل های رسانه ای جدید و رسانه های اجتماعی در برنامه های رسانه ای کودکان گنجانیده شده اند ، طی 2 دهه گذشته ساعت ها در تماشای تلویزیون کم کم کاهش یافته است.

لوپرینزی و دیویس 1 روند تماشای تلویزیون را گزارش داده شده توسط والدین در میان کودکان پیش دبستانی 2 تا 5 سال (5724 نفر =) و کودکان 6 تا 11 سال (7104 = n) بین سالهای 2001 تا 2012 با استفاده از داده های آزمون ملی بهداشت و تغذیه بررسی کردند.

نظرسنجی (NHANES) ، نشان می دهد که در میانگین تماشای تلویزیون با گذشت زمان ، کاهش قابل ملاحظه ای مشاهده می شود ، در درجه اول برای کودکان پیش دبستانی و ، تا حدودی ، برای کودکان در سن مدرسه. پسران سفید پوست غیر اسپانیایی بیشترین کاهش میانگین مشاهده را 29٪ نشان دادند ، از 2.24 ساعت تلویزیون در روز به 1.59 ساعت تلویزیون در روز. با وجود این کاهش ، اکثر والدین هنوز گزارش دادند که فرزندانشان 2 یا بیشتر ساعت در روز تلویزیون تماشا می کنند.

مشخص نیست که آیا این کاهش ها تا حدودی نتیجه توصیه های متخصصان والدین برای محدود کردن زمان صفحه نمایش است (شواهد نشان می دهد نه) 2 یا اینکه آیا آنها با استفاده از سیستم عامل های جدید ، جابجایی تماشای تلویزیون را نشان می دهند. در كودكان خردسال ، استفاده از دستگاه های تلفن همراه ، مانند تلفن های هوشمند و رایانه های لوحی ، به طور چشمگیری افزایش یافته است از آنجا كه بنیاد خانواده كایزر برای اولین بار از نظرسنجی از والدین افراد 0 تا 8 ساله درباره استفاده از فناوری آنها شروع كرده است .3 به عنوان مثال ، در سال 2011 ، 52 ٪ از كودكان 0 تا 8 سال به يك دستگاه تلفن همراه دسترسي داشتند (گرچه تا كنون فقط 38٪ از آنها استفاده كرده بودند). تا سال 2013 ، این دسترسی به 75 درصد افراد 0 تا 8 ساله افزایش یافته بود .4 اگرچه این نظرسنجی های ملی همچنان نشان از شکاف دیجیتالی بر اساس وضعیت اقتصادی داشت و دسترسی کمتری به فناوری موبایل و اینترنت در سطح پایین داشت. خانواده های درآمدی ، یک مطالعه کوچکتر در سال 2015 این اختلاف را با تردید نشان داد که تقریباً همه (6/96 درصد) افراد 0 تا 4 ساله استخدام شده در کلینیک کودکان کم درآمد از دستگاه های تلفن همراه استفاده کرده اند و 75 درصد آنها متعلق به دستگاه خود بودند. .5 این مطالعه همچنین نشان داد كه بیشتر افراد 2 ساله روزانه از دستگاه های تلفن همراه استفاده می كنند و بیشتر افراد 1 ساله ارزیابی شده (2/92٪) قبلاً از دستگاه تلفن همراه استفاده كرده اند. اگرچه احتمالاً یک شکاف دیجیتالی از نظر دسترسی به محتوای با کیفیت و Wi-Fi قابل اعتماد وجود دارد ، اما اکنون مشخص است که بیشتر کودکان خردسال که توسط یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی کودکان دیده می شود ، از فناوری موبایل استفاده کرده یا در معرض آن قرار گرفته اند.
دقیقاً آنچه که کودکان خردسال در زمینه فناوری تلفن همراه انجام می دهند ، با جزئیات کامل مورد مطالعه قرار نگرفته است ، زیرا استفاده از دستگاه تلفن همراه نسبتاً اخیر و از نظر روش شناختی دشوار است. طبق گزارش والدین ، ​​بیشتر کودکان در مطالعه کابالی و همکاران 5 در درجه اول YouTube یا Netflix را تماشا می کردند ، و نسبت های کمتری برنامه های آموزشی را تماشا می کردند و برنامه های یادگیری اولیه را بازی می کردند (مثلاً الفبای و برنامه های شمارش). اقلیت بزرگی نیز بازی یا کارتون تماشا می کردند. نظرسنجی Zero to Eight Common Sense Media نابرابری در استفاده از رسانه های آموزشی در دستگاه های تلفن همراه را نشان داده است ، به طوری که 54٪ از کودکان خانواده های دارای درآمد بالاتر اغلب یا بعضی اوقات از محتوای آموزشی در دستگاه های تلفن همراه استفاده می کنند اما تنها 28٪ از کودکان خانواده های کم درآمد با این کار ، کودکان کوچکتر و خانواده های کم درآمد احتمالاً از وسایل تلفن همراه برای اهداف سرگرمی استفاده می کنند.

 

چگونه امروزه از کودکان و نوجوانان بزرگتر در رسانه استفاده می شود؟

کدامیک از روش های استفاده محبوب ترین هستند؟
مطالعات نشان می دهد که رسانه های اجتماعی از الگوهای و میزان استفاده در میان کودکان و نوجوانان بزرگتر در طی یک دهه گذشته رو به رشد بوده اند ، که بخشی از اینها به افزایش اخیر استفاده از تلفن همراه در میان کودکان و نوجوانان کمک می کند. در حال حاضر ، تقریباً سه چهارم از نوجوانان دارای تلفن هوشمند هستند ، 24٪ از نوجوانان خود را “ثابت وصل” به اینترنت توصیف می کنند و 50٪ گزارش می کنند که “معتاد” به تلفن های خود هستند. 7 برنامه های تلفن همراه وسعت عملکردهای خاصی را ارائه می دهند ، از جمله به عنوان بازی ، اشتراک گذاری عکس و فیلم و نظارت بر سیستم موقعیت یابی جهانی. سایت های رسانه های اجتماعی و برنامه های همراه همراه آنها بستری را در اختیار کاربران قرار می دهند تا بتوانند هویت آنلاین ایجاد کنند ، با دیگران ارتباط برقرار کنند و یک شبکه اجتماعی ایجاد کنند. در میان سایتهای شبکه بی شماری در دسترس بی شمار ، فیس بوک محبوب ترین است ، با 71٪ از افراد 13 تا 17 ساله که توسط مرکز تحقیقات پیو در سال 2014 و 2015 گزارش شده اند با استفاده از این سایت / برنامه 6 گزارش می شوند .6 با این وجود ، امروز نوجوانان اینگونه نیستند. معمولاً خود را فقط به 1 سایت اختصاص می دهند. بیشتر نوجوانان دارای “نمونه کارها در رسانه های اجتماعی” از چندین سایت منتخب از جمله ، طبق میزان استفاده در نظرسنجی پیو ، اینستاگرام (52٪) ، اسنپ چت (41٪) ، توییتر (33٪) ، Google+ (33٪) ، واین (24٪) ، تامبلر (14٪) و سایر رسانه های اجتماعی (11٪)
از آنجا که ارتباطات از مکالمات تلفنی چهره به چهره و فقط صدا به تعامل بیشتر صفحه نمایش به صفحه از طریق برنامه ها ، مانند FaceTime یا Skype منتقل می شود ، ارتباطات روزانه با زمان صفحه در هم می آمیزد. ارسال پیام کوتاه ، استفاده از صفحه کلید تلفن هوشمند برای ارسال پیام کتبی یا نمادی بصری (ایموجی) به تلفن هوشمند دیگری ، همچنین به ابزاری برجسته برای ارتباطات برای نوجوانان تبدیل شده است.
خطوط بین استفاده رسانه ها برای برقراری ارتباط در مقابل سرگرمی نیز درهم می شوند. با امکان ارسال پیام به طرف مقابل خود هنگام مشغول بازی ویدیویی از راه دور یا صدای جیر جیر در حین تماشای یک برنامه تلویزیونی ، بینندگان و گیمرها اغلب سرگرمی خود را به رسانه های اجتماعی پیوند می دهند. شیوه های ارتباطات روان تر شده و مکالمات بین پیام های متنی به سایت های رسانه های اجتماعی به جلو و عقب پرش می شوند. پیام های متنی همچنین ممکن است شامل پیوندهایی به رسانه ها ، مانند فیلم های شخصی ، فیلم های YouTube و پیوند به وب سایت ها و سایت های شبکه های اجتماعی باشد.
داده های Pew از 2012 نشان می دهد که نوجوانان بین 14 تا 17 سال معدل 100 متن را در روز می فرستند. با تمام احتمال ، با در دسترس بودن داده های جدید ، این تعداد ادامه می یابد. ارسال پیام کوتاه دیگر به سیستم های تلفن همراه محدود نمی شود بلکه می توان با برنامه های پیام رسانی مانند Kik یا WhatsApp تسهیل کرد. داده های Pew از سال 2015 نشان می دهد که این برنامه ها در مقایسه با نوجوانان سفید پوست (24٪) بیشتر در نوجوانان لاتین (46٪) و نوجوانان آفریقایی-آمریکایی (47٪) مشهور هستند.
بازی های ویدیویی نیز در بین خانواده ها بسیار محبوب هستند. تخمین زده می شود که 4 از 5 خانوار دارای دستگاهی هستند که برای بازی های ویدیویی استفاده می شود ، و تقریبا نیمی از خانه های ایالات متحده دارای یک کنسول بازی اختصاصی هستند. 8 بازی های ویدیویی نیز از طریق برنامه های دستگاه های تلفن همراه در دسترس هستند. علاوه بر این ، برنامه هایی که عملکرد عملی دارند نیز با چشم انداز بازی به بازار عرضه می شوند. این رویکرد به عنوان “بازی سازی” شناخته می شود.
امروزه برای نوجوانان معمول است كه همزمان با بیش از 1 نوع رسانه مشغول به كار شوند ، روشی كه به آن وظیفه چند رسانه ای گفته می شود. این وظیفه چند وظیفه ای ممکن است شامل تماشای تلویزیون و استفاده از رایانه 9 یا آنلاین بودن و انجام بیش از 1 فعالیت باشد. در یک مطالعه در مورد نوجوانان مسن ، تقریباً 50٪ از زمان دانش آموزان آنلاین ، آنها به بیش از 1 فعالیت مشغول بودند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *